Kartka z pamiętnika Renaty

Kartka z pamiętnika Renaty

13.11.2026

Jestem podróżą

Wiecie co, ja chyba nigdy nie umiałam siedzieć w miejscu. Nawet kiedy jadę zwykłym autobusem miejskim, to dla mnie już jest jakaś mała podróż, bo zawsze można gdzieś wysiąść, coś zobaczyć, z kimś porozmawiać. Mogę pojechać do Krakowa, Warszawy czy Torunia, ale równie dobrze mogę wybrać się gdzieś zupełnie niedaleko i też wrócę zadowolona. Kiedyś usłyszałam piosenkę „Wsiąść do pociągu byle jakiego” i pomyślałam sobie, że to właściwie trochę o mnie. Tylko długo nie wiedziałam, że najważniejszą podróż odbędę nie pociągiem, nie samolotem i nawet nie do Włoch, tylko do samej siebie.

Do Włoch wcale nie planowałam wyjeżdżać. Pracowałam jako pielęgniarka, znałam włoski i pomagałam koleżankom przygotowywać się do wyjazdu, uczyłam je języka i pamiętam, że za taką lekcję brałam od nich złotówkę. Jedną złotówkę, bo nie chciałam pieniędzy, ale całkiem za darmo też jakoś było mi głupio. W pewnym momencie ktoś zapytał mnie: „Renata, a dlaczego ty właściwie nie pojedziesz?”. Początkowo pomyślałam sobie: po co ja mam jechać, przecież tutaj mam pracę i swoje życie. Tylko to pytanie zostało mi gdzieś z tyłu głowy i w 2005 roku rzeczywiście pojechałam na kontrakt. Miałam spróbować, zobaczyć, jak będzie, a zostałam na dłużej. Dzisiaj myślę, że właśnie tam zaczęła się moja prawdziwa droga do siebie.

Pielęgniarką chyba się urodziłam i zawsze mówię, że będę nią do ostatniego tchu. Tego zawodu nie da się po prostu zostawić w szpitalu razem z fartuchem, bo człowiek zabiera go ze sobą do domu i przez całe życie patrzy na ludzi trochę inaczej. Pierwszą pracę miałam w szpitalu dziecięcym, do którego nikt specjalnie nie chciał iść, bo wiadomo, praca z chorymi dziećmi nie jest łatwa. Poszłam tam z koleżanką i do dzisiaj pamiętam te dzieciaki. Na nocnych dyżurach czasami pozwalałam im na trochę więcej, oglądaliśmy razem nocne kino, przynosiłam im kanapki z domu, a starsze dzieci pomagały przy młodszych. Miałam swoich małych pomocników i kiedy wchodziłam na oddział, już na mnie czekali.

Jednej sytuacji chyba nigdy nie zapomnę. Siedziałam na nocnym dyżurze przy biurku i nagle usłyszałam, że coś turla się po podłodze. Patrzę, a tam pomarańcza, do której była przypięta mała karteczka. Chłopiec z sali obok napisał mi, że bardzo mnie kocha i dziękuje, że z nim jestem. Takich rzeczy się nie zapomina, nawet jeśli później człowiek przepracuje wiele lat i spotka setki innych osób. Zostają gdzieś w środku i od czasu do czasu wracają.

Później przyszły Włochy i zupełnie inne życie. Praca nadal była ciężka, czasami wracałam z dyżuru tak zmęczona, że nie miałam siły właściwie na nic, ale jednocześnie właśnie tam zaczęłam bardziej interesować się sobą, swoim wnętrzem i tym, jak chcę żyć. Pojawiła się joga, medytacja, rozwój osobisty, skończyłam Akademię Coachingu i Akademię Jogi Szamańskiej. Wtedy wydawało mi się, że uczę się tego wszystkiego przede wszystkim po to, żeby pomagać innym, a z czasem zrozumiałam, że najpierw sama muszę nauczyć się słuchać siebie.

We Włoszech bardzo polubiłam też to, jak ludzie są ze sobą. Wchodzisz do sklepu, ktoś się uśmiechnie, ktoś zagada, ludzie ze sobą rozmawiają i nikt nie patrzy dziwnie tylko dlatego, że powiedziałaś komuś „dzień dobry”. Kiedy wróciłam do Polski, postanowiłam robić dokładnie to samo. Wprowadziłam się do bloku i wszystkim mówiłam „dzień dobry”. Niektórzy na początku patrzyli na mnie trochę podejrzliwie, ale pomyślałam sobie: patrzcie sobie. Minęło trochę czasu i teraz sami się kłaniamy, rozmawiamy, znam sąsiadki, znam ludzi z pieskami, a jak widzę psa, to już w ogóle muszę podejść, bo zwierzęta są dla mnie taką małą baterią, przytulę psa i od razu mam więcej energii.

Podróżowanie zostało ze mną do dzisiaj, tylko dla mnie podróż nie musi oznaczać dwóch tygodni na drugim końcu świata. Potrafię rano otworzyć oczy i nagle pomyśleć: jadę do Krakowa. Pamiętam taki dzień, kiedy obudziłam się wcześnie, siedziałam na łóżku i zastanawiałam się, co będę robić, aż nagle przyszło mi do głowy: Kraków. Zrobiłam kawę, wzięłam prysznic, ubrałam się, pojechałam na dworzec i tyle. Wawel, moja ulubiona cukiernia, sernik baskijski i cappuccino, później Muzeum Czartoryskich, Rynek i wieczorem powrót do domu. Dla mnie to był świetny dzień. Tak samo mogę pojechać do innego miasta, zobaczyć jakiś zamek, przejść się ulicami albo nawet wrócić ze sklepu z nowym kwiatkiem i też uznać, że miałam swoją małą wyprawę. Chyba po prostu jestem podróżą.

Najdłużej musiałam się jednak nauczyć czegoś zupełnie innego, czyli robienia czegoś dla Renaty. Całe życie byłam dla innych. Pacjenci, rodzina, bliscy, znajomi, zawsze ktoś czegoś potrzebował, a ja byłam gotowa pomóc, pojechać, załatwić, oddać swój czas. Któregoś dnia stanęłam przed lustrem i zapytałam samą siebie: „Renata, co ty dzisiaj zrobiłaś dla Renaty?”. Zaczęłam się zastanawiać i jedyne, co przyszło mi do głowy, to kawa. Zrobiłam sobie kawę. Patrzyłam na siebie w tym lustrze i pomyślałam: no nie, tak nie może być.

To był taki zwyczajny moment, ale chyba właśnie wtedy coś się we mnie zmieniło, bo zaczęłam zadawać sobie inne pytania. Czy ja jestem szczęśliwa? Nie czy wszyscy wokół są zadowoleni, nie czy wszystko zrobiłam, nie czy komuś pomogłam i czy ktoś mnie pochwalił, tylko czy ja sama jestem szczęśliwa. Zaczęłam od prostych rzeczy. Poszłam do fryzjera, zaczęłam inaczej się ubierać, częściej wychodzić, spacerować, zaglądać do kwiaciarni, iść na herbatę czy kawę, do kina, na koncert albo do teatru. Zaczęłam robić rzeczy, na które miałam ochotę, nawet jeśli nie zawsze miałam z kim.

Gdyby dzisiaj usiadła przede mną kobieta i powiedziała: „Renata, całe życie zajmowałam się innymi, a teraz chciałabym wreszcie zrobić coś dla siebie, tylko nie wiem, od czego zacząć”, powiedziałabym jej: idź do fryzjera. Naprawdę. Nie trzeba od razu zmieniać całego życia, wyjeżdżać na drugi koniec świata ani podejmować wielkich decyzji. Można zacząć od fryzjera, kupić sobie kwiatka, zrobić dobrą herbatę, spotkać się z koleżanką albo pójść na kawę samej ze sobą. Można wyjść na spacer, do kina albo kupić bilet na pociąg i gdzieś pojechać. Sama chodzę do kina i teatru, sama potrafię pojechać gdzieś na jeden dzień, bo w pewnym momencie pomyślałam sobie: dlaczego mam czekać, aż ktoś będzie miał czas, skoro ja ten czas mam i mogę dać go sobie?

Dzisiaj ciągle coś wymyślam. Spaceruję, chodzę do lasu, ćwiczę, zapisałam się na uniwersytet, chodzę do kina, spotykam ludzi i planuję kolejne małe wyprawy. Ostatnio pomyślałam, że pojadę do Torunia zobaczyć fabrykę pierników, bo jeszcze tam nie byłam, więc trzeba po prostu pojechać. Może dla kogoś jestem trochę szalona, ale ja zawsze mówię, że jestem po prostu inaczej normalna i bardzo dobrze mi z tym. Nie chcę już ciągle zastanawiać się, co ktoś pomyśli, czy wypada, czy powinnam i czy może lepiej nie. Szkoda na to życia.

Dzisiaj wiem, że wcale nie trzeba od razu jechać na drugi koniec świata, żeby zacząć żyć trochę bardziej po swojemu. Czasami wystarczy wyjść z domu, uśmiechnąć się do sąsiada, kupić sobie kwiatka, pójść samej na kawę albo zrobić coś, na co od dawna miało się ochotę. Najważniejsze chyba jest to, żeby od czasu do czasu zatrzymać się przed lustrem i zapytać siebie tak, jak ja kiedyś zapytałam:

„Co ja dzisiaj zrobiłam dla siebie?”

Ja długo nie umiałam sobie na to pytanie odpowiedzieć. Teraz coraz częściej potrafię.

I chyba właśnie o to w tym wszystkim chodzi.

Renata

Sprawdź więcej artykułów

Komentarze (0)

Brak komentarzy do tego artykułu. Bądź pierwszą komentującą osobą!

Zostaw komentarz

Uwaga: komentarze muszą zostać zatwierdzone przed ich publikacją