Budzisz się. Zanim zdążysz sięgnąć po telefon, już jesteś w cudzych sprawach — nie swoich. Uwaga została pożyczona, zanim w ogóle dziś ją miałaś. Pierwsze trzydzieści minut formatuje resztę dnia. Bodźce wchodzą najgłębiej w jeszcze pusty układ nerwowy. Łyżeczka Shankhapushpi w ciepłej wodzie jako pierwszy gest — przed telefonem, przed wiadomościami, przed cudzym światem.

Dwie godziny nad zadaniem. Myśl stanęła, ale siedzisz dalej — może się rozkręci, jak jeszcze chwilę. Nie rozkręci się. Uwaga zużywa się przez bezruch tak samo jak przez rozpraszanie. Wstać. Wyjść z pokoju. Napić się wody. Spojrzeć w prawdziwe światło, nie za ekran. Pięć minut w ciele zamiast w głowie. Myśl wraca sama — bez przymusu, bez produkcji.

Dziesięć otwartych zakładek, dwie rozmowy, radio w tle, mail co chwilę dzwoni. I dziwisz się że jesteś wyczerpana, choć technicznie nie zrobiłaś nic. Przełączanie uwagi kosztuje więcej niż samo zadanie — każde przełączenie to mały podatek od głowy. Na godzinę: jedna rzecz. Reszta — wyłączona, odłożona, wyciszona. Wracasz do niej świeża, nie rozbita.

„Jeszcze jeden odcinek". Zasypiasz z głową pełną cudzych obrazów, cudzych napięć, cudzych dramatów. Uwaga która nie miała ciszy wieczorem, nie ma też ostrości rano. Ostatnia godzina bez ekranu: książka, rozmowa przy stole, ciepły napar z dodatkiem Shankhapushpi i mlekiem roślinnym. Cisza z której rano coś wyrasta.